சுய ஆளுமை

அடுத்ததா சுய ஆளுமை.

ஒரு நேரத்தில தான் விழிப்புடன், செயல்படுவதோ செயல்படாமல் இருப்பதோதான் சுய ஆளுமை. அதாவது மனசு தூண்டற மாதிரி இல்லாம புத்தி பூர்வமா செயல்படறது. நாம கோபப்பட்டா நாம் கோபமா இருக்கோம்ன்னு தெரியணும்; சோகமா இருந்தா சோகமா இருக்கோம்ன்னு. அதாவது நம்மோட விழிப்புணர்வு இருக்கறது அவசியம். இப்ப என்ன செய்யணும்ன்னு புத்திய செலுத்தி யோசிக்கணும்; அதாவது அப்ப ஏதேனும் செய்ய வேண்டி இருந்தா. சில சமயம் ஒண்ணும் செய்ய தேவையும் இருக்காது இல்லையா? என்ன செய்யலாம் என்கிறதுல சில தேர்வுகள் -ஆப்ஷன்ஸ்- இருக்கும். அதையும் யோசிக்கணும். அப்புறமா செயல்படணும். அதாவது மற்றவர்கள் ஏற்படுத்தும் சூழ்நிலையால் உணர்ச்சி பூர்வமான எதிர்வினையா இல்லாம யோசிச்சு எதையும் செய்யணும்.

சில அதீத உணர்ச்சிகள் நமக்கு தேர்வு எதுவுமே இல்லையோன்னு நினைக்க வைக்கலாம். நல்லதும் நடக்கலாம்; கெட்டதும் நடக்கலாம். முடிவு இப்படித்தான் இருக்கணும் என்கிறது நம்ம கையில இல்லையே? அதத்தானே பகவத் கீதை சொல்லுது? ஆனாலும் நிச்சயமில்லாத தன்மையை பொறுத்துக்கொண்டு உணர்ச்சிகளை கவனிச்சு புரிஞ்சுக்கொள்ள பழகியாச்சுன்னா ஏதோ வழி நிச்சயமா தென்படும்.

சுய ஆளுமை வெறுமே கோபத்தை அடக்கவோ பிரச்சினையான நடத்தையை மாத்தவோ மட்டுமில்லே. இதுல பெரிய விஷயம் ஒவ்வொரு சின்ன சின்ன விஷயங்களிலேயும் இதை கடைபிடிச்சு நடந்துக்கறதுலதான் இருக்கு. சிறுதுளி பெரும் வெள்ளம் இல்லையா?

சர்க்கரை வியாதி இருக்கற ஆசாமி ஆரம்பத்திலிருந்தே “அட இது நல்லா இருக்கும் போலிருக்கே? சாப்பிடலாமே!” ந்னு தோணுகிற சின்ன சின்ன சபலத்தைக்கூட இந்த நிலையிலேயே கிள்ளி எறியணும். நிலமை கட்டுக்குள்ள இல்லாம போகிற வரை பொறுத்து செய்கிறதில்லை. தற்காலிக லாபத்துக்காக, சபலத்துக்காக நெடு நாள் இலக்குக்கு கேடா எதையும் செய்யக்கூடாது.

சொல்ல வரது என்னன்னா செய்கிற எல்லாத்தையுமே புத்தி பூர்வமா செய்கிறதா பழக்கம் கொண்டு வரணும். இது சின்ன விஷயம்தானே, மனசுல படறதை செய்யலாம்ன்னு எதையுமே நினைக்கக்கூடாது.

சுய விழிப்புணர்வு

இந்த சுய விழிப்புணர்வுல ஆச்சரியம் என்னன்னா இதைப்பத்தி கொஞ்சம் கவனம் இருந்தாலே, யோசிச்சாலே போதும், நாம இதுல முன்னேறுவோம். ஆரம்பத்துல நாம் நம்மோட குறைகளைப்பத்தியே அதிகம் கவனம் செலுத்துவோமா இருக்கும். ஆனாலும் பின்னால நாம இதைப்பத்தி பயப்படாம இருப்போம். இது என்ன சொல்லுது? நாம எதை சரி செஞ்சுக்கணும்ன்னுதானே? ரைட், செஞ்சுடுவோம். இப்படித்தான் நினைக்கத்தோணும்.

நாம வளர்த்துக்க வேண்டிய இந்த நாலு திறமைகளில இதுவே ரொம்ப முக்கியம். இது இருந்துட்டா மற்றதை எல்லாம் நல்லாவே சுலபமாவே பயன்படுத்த முடியும். இது அதிகமாக ஆக நாம் நம் வாழ்க்கையைப்பத்தி சந்தோஷப்படுவோம். நம்மால சுலபமா நாம நினைச்சதை - வீட்டிலேயோ வேலையிலேயோ - சாதிக்க முடியறதே! 

ஆராய்ச்சிகள் சொல்வது, இதில அதிக திறனோட இருக்கறவங்களில 83 % பேர் நல்லா வேலை செய்கிறவங்களில மேல் மட்டத்தில இருக்காங்க. 2% மட்டுமே கீழ்மட்டத்தில இருக்காங்களாம்.

நம் மனசை ஆராயறதுன்னாலே தயங்கறோம். பயப்படறோம். அது மன நோய்ன்னு நினைக்கிறோம். எதாவது ஆபத்தை எதிர் நோக்கறப்பத்தான் நம்மோட பலம் பலகீனங்களை புரிஞ்சுக்கணுமா என்ன? சாதாரணமா இருக்கறப்பவே மனசை ஆராய்ஞ்சு அதோட கோரமான முகம் புன்னகைக்கும் முகம்ன்னு எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கலாம். ஆனா அப்படி நாம செய்யறதில்லை. எது சௌகரியமா இருக்கோ அதை மட்டும் ஏத்துக்கொண்டு அசௌகரியமானதை கண்டுக்காம விட்டா நம்மால நம் முழுத்திறனோட செயல்பட முடியாது. அழகான கன்னத்துக்குழிகளையும் பருக்களையும் சேர்த்தே பார்க்கலாம்!

நான்கு திறன்கள்

அடிப்படையில் நாம் 4 விஷயங்களை கவனிக்க வேண்டும். இதுல ரெண்டு ஒவ்வொத்தருக்கும் சொந்தமானது, இன்னும் ரெண்டு சமூகத்தை சார்ந்தது. ரெண்டு விழிப்புணர்வு. ரெண்டு மேலாண்மை.

இல்லையில்லை. மொத்தம் எட்டு இல்லை. நாலுதான்.

சுய விழிப்புணர்வு, சுய மேலாண்மை. சமூக விழிப்புணர்வு, சமூக உறவு மேலாண்மை, நாலுதானே? ரைட்!

சமூகம் பத்தி சொல்கிறது நாம எப்படி சமூகத்தைப்பத்தி தெரிஞ்சு வெச்சிருக்கோம், அதோட உறவாடறோம் என்கிறதை குறிக்குது.

சுய விழிப்புணர்வு? நாம எந்த நேரத்தில எந்த உணர்வுகளோட இருக்கோம் என்கிறதை அறிஞ்சு இருப்பது. குறிப்பிட்ட நேரங்களில் எப்படி நடந்துப்போம் என்பதையும் அறிஞ்சு இருப்பது. ஒருத்தர் நம்மை பாராட்டினா அப்படியே நம்பி குளிர்ந்து போயிடுவோமா அல்லது இவன் எதுக்குடா நம்மை பாராட்டரார்ன்னு சந்தேகப்படுவோமா? ஒத்தர் நம்மை திட்டினா என்ன செய்வோம்? இது போல… புரியுதில்லையா?

உண்மையா நாம நம் உணர்வுகளை புரிஞ்சுக்கணும்ன்னா அதுக்குன்னு தனியா நேரம் ஒதுக்கி உட்கார்ந்து அதைப்பத்தி யோசிக்கணும். உணர்வுகளுக்கும் ஒரு வேலை இருக்கு. அது பாட்டுக்கு சும்மா வரதில்லை. இந்த உணர்வுகள் ஏன் எங்கிருந்து வரதுன்னு பார்க்கணும். பல சமயம் அது சரியா பிடிபடாது.

குறிப்பிட்ட விஷயத்துல எனக்கு நிறைய தெரியும்ன்னு நினைச்சுக்கிட்டு வெளியே காட்டிகிட்டு இருக்கேன், ஆனா உள்ளுக்குள்ள அப்படி இல்லைன்னு தெரியும். இப்ப யாரும் நான் சொல்கிறதை மறுத்து பேசினா இந்த குறைபாடு வெளிப்பட்டுடுமோன்னு பயப்படுவேன். அதனால கோபம் வரும். “உனக்கு என்ன தெரியும்? பெரிசா பேச வந்துட்டே?” ந்னு கத்துவேன். இது போல பலதும். இதை நிதானமா உட்கார்ந்து யோசிச்சாத்தான் வெளியே வரும். இப்படி நம்மோட உண்மை ரூபத்தை நேருக்கு நேர் சந்திக்கற தைரியம், நம் பலவீனங்களை, அவமானங்களை சந்திக்கிற தைரியம் அவசியமா இருக்கணும். அப்பத்தான் நாம இந்த விஷயத்துல கொஞ்சமாவது முன்னேறலாம்.

பலமான உணர்வுகளுக்கு இன்னும் அதிக நேரம் செலவழிச்சு யோசிக்க வேண்டி இருக்கலாம். ஆனா பின்னால ‘அடடா, இப்படி செஞ்சுட்டோமே’ ந்னு வருத்தப்படாம இருக்கணும்ன்னா இது அவசியமே.

இப்படி ஆழ் மனசில புதைஞ்சு இருக்கிற கருத்த ரகசியங்களை அடிமனசு உந்துதல்களை வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டறது இதோட நோக்கமில்லை. ஆனா அதை புரிஞ்சுகிட்டா, ரைட் இதை சரி செய்ய இப்படி செய்யணும் என்கிறது சுலபமா புரிஞ்சுடும். எதை நாம் நல்லா செய்யறோம், எது நம்மை செயல்பட உந்துது; எதை செஞ்சா நமக்கு நிறைவை தருது; யார் அல்லது எந்த சூழ்நிலை நம்மை உணர்ச்சிகுள்ளாக்குது என்பதை எல்லாம் புரிஞ்சு கொண்டால் தெளிவா இருக்கலாம்.  

ஈக்யூவை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்!

நாம சாதாரணமா எதானாலும் உடனடியாக உணர்ச்சி பூர்வமாக எதிர்வினையாற்றுவோம், இல்லையா? அது இயல்புதான். ஆனா இந்த உணர்ச்சி நம்மை கடத்திக்கொண்டு போய் விடுமா, அல்லது நாம் சமாளித்துக்கொண்டு புத்தி பூர்வமாக செயலாற்றுவோமா என்கறதுதான் முக்கியம்.

அப்படி சமாளிக்க முடியாம எது நம்மை தொடர்ந்து உணர்வுகளிலேயே இருக்க வைக்குமோ அது நமது பலகீனம்; தூண்டு விசை ன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். உணர்வு சார் நுண்ணறிவு எதை குறிக்குது? நம்/ மற்றவர்கள் உணர்வுகளை புரிந்து கொள்வதையும் அவற்றை மேலாளுவதையும் குறிக்குது. இதுதான் நாம் யாரிடம் எப்போ எங்கே எப்படி நடந்துக்கிறோம் என்கிற விதத்தை நிர்ணயிக்கிறது; முடிவுகள் எடுப்பதையும் வெற்றி தோல்விகளை அடைவதையும் பாதிக்கிறது.

அறிவு இதில (நேரடியாக) சம்பந்தப்படவில்லை. மிகவும் புத்திசாலியாக இருப்பவர் இதில் திறமையுடன் இருப்பார்ன்னு இல்லை. இது வேற சமாசாரம். அதிக புத்தி இல்லாதவர் இதில் திறமைசாலியாகவும் இருக்கலாம்.

கற்கும் திறன் பிறவியில் ஏறக்குறைய நிர்ணயிக்கப்பட்டு விடும். இதை முழுக்க நாம் பயன்படுத்திக்கொள்கிறோமோ இல்லையோ என்பது சூழ்நிலையில் இருக்கு. சூழ்நிலை நல்லா அமைஞ்சு நல்ல பள்ளி கிடைச்சு வீட்டு/ நிதி ஆதரவும் இருந்தா நல்லா படிச்சு பெரிய பட்டம் வாங்குவார். இதுல குறைவிருந்தா படிப்பு பாதிக்கப்படும். கற்கும் திறன் மூளையில் அடிபடுவதாலோ அல்லது நோயாலோ குறையலாம். மற்றபடி அது அப்படியேத்தான் இருக்கு.

ஆனால் உ.சா.நு (இனிமேல் இதை ஆங்கிலத்தில் ஈக்யூ என்றே சொல்வோம்; அதுவே சுலபமாக இருக்கும்!) அப்படி இல்லை. அதை வெகுவாக மாற்ற முடியும். பிறவியில் சிலர் இதில் விற்பன்னர்களாக இருக்கலாம். பலரும் அப்படி இருக்க மாட்டார்கள். இருந்தாலும் இது குறைவாக இருந்தால் அதை மேம்படுத்த முடியாதுன்னு இல்லை.

உணர்வு சார் நுண்ணறிவு - பாகம் 2

போன பதிவில் கொடுத்த சுட்டிகள் மூலம் அடிப்படையை புரிந்து கொண்டு இருப்பீர்கள்ன்னு நினைக்கிறேன். இருந்தாலும் சில அடிப்படைகளை திருப்பியும் பார்த்துவிட்டு மேலே போகலாம்.

உலகத்தில இருக்கிற மக்களில 36% மக்கள் மட்டுமே தம் உணர்வு நிலையை சரியாக புரிஞ்சு கொண்டு இருக்கிறாங்க. மத்தவங்களுக்கு தான் இருக்கும் நிலை தெரியவில்லை; அவர்களை உணர்வுகள் ஆட்டுவிக்கிறது!

பள்ளிகளில இதெல்லாம் சொல்லித்தரதில்லை. மனப்பாடம் பண்ணு. அப்படியே பரிட்சையில் எழுது; மார்க் வாங்கு. அவ்ளோதான் எதிர்பார்ப்பு. நீ கோபமான பையனா இருந்தா என்ன? இல்லை அடிக்கடி அழற பையனா இருந்தா எனக்கென்ன? பிரச்சினை அதிகமா இருந்தா வீட்டுக்கு கூட்டிப்போக சொல்லிடலாம். அவ்ளோதான். இதனாலேயே நிறைய மார்க் வாங்கின புத்திசாலிப் பசங்களும் வாழ்க்கையில வெற்றி அடையறது நிச்சயமில்லை!

தம் உணர்வைப்பற்றி சொல்லுவோர் ஓராயிரம் விதங்களில் சொல்லுகிறாங்க!

இருந்தாலும் அவை அத்தனையும் அடிப்படையில் ஐந்து மட்டுமே: மகிழ்ச்சி, சோகம், கோபம், பயம், அவமானம். மற்றவை எல்லாம் இவற்றோட கலவைகள்.

சாதாரணமாக யாரும் புத்தி என்ற நிலையிலேயே இருக்கறதில்லை. மனம் எங்கே இருக்கோ அங்கேயே உணர்வுகளும் இருக்கும். நம்மை சதா சர்வ காலமும் மனசு அலைக்கழித்துக்கொண்டுதான் இருக்கு. உணர்வுகளின் சிக்கலான பின்னலில் தவிக்கிறோம். உணர்வுகள் எத்தனை பலமாக இருக்கிறன, எதனுடன் கூட்டு சேர்ந்து இருக்கு என்பது மட்டுமே வித்தியாசப்படும். இவை எல்லாம் நம் கவனத்தில் இருக்கோ இல்லையோ இவை எல்லாம் இயல்பா இருந்து கொண்டுதான் இருக்கு.

சில விஷயங்கள் இந்த உணர்வுகளை தூண்டிவிடுகின்றன. என் அண்ணன் பூனையை பார்த்தால் உடனே அதை விரட்டுவார், வீட்டுக்குள்ளேயே அது வர கூடாது என்பார். என் பால்ய நண்பர்கள் சிலர் நாயை பார்த்தால் உடனே கல்லெடுத்து அதை அடிப்பார்கள். சிலருக்கு சில பெயர்களை சொன்னாலே கோபம் பொத்துக்கொண்டு வரும்!

இப்படி அவரவருக்கு சில விஷயங்கள் இருக்கும். இதெல்லாம் வாசனைகளை சார்ந்தவை. முன் ஜன்மத்தில சில காரணங்களால் சிலது பிடிக்கும் பிடிக்காது; அது அத்தனையும் இப்ப இனம் புரியாம, ஏன்னு தெரியாம வெளிப்பட்டுகொண்டு இருக்கு!

தீபாவளி ரிலீஸ்!

ஆன்மீகம்4 டம்மீஸ் தள தொடர் பதிவுகளில உணர்வு சார் நுண்ணறிவு பத்தி ஒரு அறிமுகம் இங்கே துவங்கி கொடுத்து இருந்தேன்.

பின்னால குழந்தைகளுக்கான பதிவு இங்கே கொடுத்து இருந்தேன்.

இவை இரண்டுமே அறிமுகம் + என்ன செய்யலாம் என்கிறது பத்தி ஒரு குறிப்புடன் இருக்கும்.

இப்ப ஆரம்பிக்கப்போற தொடர் பதிவுகள் இது குறித்து என்ன செய்யலாம் என்பதை விரிவா ஆராயறதா இருக்கும்.

ட்ராவிஸ் ப்ராட்பெரி என்பவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய எமோஷனல் இண்டெலிஜன்ஸ் 2 என்கிற புத்தகத்தை அடிப்படையா கொண்டு என் பாரதீய சித்தாந்த பார்வையையும் பல இடங்களிலே கலந்து உருவாக்கப்பட்டு இருக்கிறது. பாதிக்கு மேலே எழுதியாச்சு. அதனால் தொடர்ந்து இடைஞ்சல் இல்லாமல் வரும் என்கிற நம்பிக்கை இருக்கு!

உணர்வு சார் நுண்ணறிவு குறித்து அறிமுகமே இல்லாதவர்கள் முன் கொடுத்த சுட்டிகள் இரண்டையும் சொடுக்கி பதிவுகளை படித்து கொஞ்சம் முன்னேற்பாடுடன் இருந்தால் நலம்.

நாளை முதல் சந்திப்போம்!

பயம்!

மனிதர்கள் எப்பவும் மாறிகிட்டேத்தான் இருக்காங்க. இந்த மாறுதலை நிர்வாகம் செய்யும் ஒரு முக்கிய உணர்ச்சி பயம். பயம் எல்லாராலேயும் ஒரு எதிர்மறை சமாசாரமாத்தான் பார்க்கப்படுது. அதைப்பத்தி பேசக்கூட சிலருக்கு பயம்!

கவலைன்னு சொல்லலாம்; சந்தேகம்ன்னு சொல்லலாம் அல்லது தீர்வு காணப்படாத இடர் காரணிகள்ன்னு ஒண்ணும் புரியாதபடிக்குச் சொல்லலாம். எல்லாமே பயத்தின் பல வேறு ரூபங்கள்தான்.

சிலர் இந்த பயத்தை காரணமில்லாத பலவீனம் என்று நினைக்கிறாங்க. ஆனால் பயத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டு அதை புரிந்து கொள்வது மாறுதலை நிர்வகிக்கும் ஒரு பலமான வழி!

கற்கால மனிதரை நினைத்துப்பார்ப்போம். இரண்டு பேர் தடியை தூக்கிக்கொண்டு வேட்டையாட போகிறார்கள். ஒத்தர் சொல்றார் “யாரும் போகாத இடத்துக்குப்போகலாம்; நிறைய வேட்டை கிடைக்கும்.” மத்தவர் சொல்றார் “யப்பா, பயமா இருக்கு. அங்க டைனோசார் இருக்குன்னு கேள்விப்பட்டு இருக்கேன்.”

ரெண்டு பேருமே ரைட்டா இருக்கலாம், இல்லே?

(நம்மோட மூளை ரெண்டு பக்க வாதத்தையும் கேட்டு முடிவு செய்ய ட்யூன் ஆகி இருக்கு!)

காலம் காலமா உயிர் பிழைக்கறதுக்காக  நம்மோட மூளை ரெண்டாவதா சொல்ற ’கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருப்போம்’ என்கிறதுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து இருக்கு! ஒரு ரிஸ்க் எடுக்கலாம் என்கிறதுக்கு இது ஒரு தடையை போடும். அதுவும் உயிர் பிழைக்கிற வழிதான்!

 இந்த தடைதான் பயம்.

மாறுதல் என்கிறதுல முக்கிய விஷயம் அந்த மாற்றமே இல்ல. யாருக்கும் அடுத்த என்ன நடக்கும் என்பதே தெரியாது என்கிறதே முக்கிய விஷயம். மாறுதல் என்கிறது அடிப்படையில தெரிஞ்ச விஷயத்தில இருந்து தெரியாத விஷயத்துக்குப் போகிறதுதான். அது, இது வரை யாரும் போகாத காட்டுக்குள்ள போவது… வேட்டை கிடைச்சாலும் கிடைக்கும்; அல்லது டைனோசார் தாக்கினாலும் தாக்கும்!

பயம் கெட்டதா?

பயம் என்கிறது யாருக்கும் பிடிக்கிறதில்லை. அது ஒத்தரை நிலை குலையச்செய்யுது! அதனால அது மோசமானதா கெட்டதா இருக்கணும், இல்லையா?

ம்ம்ம்ம்! அப்படியும் பார்க்கலாம். வேறு விதமாவும் பார்க்கலாம். பயம் என்கிறது ஒரு செய்தி! ஆனா அந்த செய்தியை சரியா படிக்க உணர்வு சார் நுண்ணறிவு – ஈக்யூ- இருக்கணும். இது இருந்தா ஆராய்ந்து எந்த உணர்விலேந்தும் சரியான முடிவுகளை எடுக்கலாம்.  

ஆனா மக்களோ பயத்தை மோசமானதாயும், நிலை குலையச்செய்யறதால் கெட்டதாயும்தான் பார்க்கறாங்க. இன்னும் சிலர் இது ஒரு பலவீனம் என்பாங்க. உண்மையில் இது பாதுகாப்புக்கான நல்ல ஆரோக்கியமான, பயனுள்ள உணர்வே.

ஈக்யூவை பலமான வழியில் பயன்படுத்த அடிப்படை எல்ல உணர்வுகளும் பயனுள்ளவை என்பதை புரிஞ்சு கொள்வது. மத்தவங்க இந்த மாதிரியான பலமான உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் போது நாம புரிஞ்சு கொள்ள வேண்டியது “அஹா, இது ஏதோ முக்கியமான விஷயம் போலிருக்கு!” பிறகு அந்த உணர்ச்சியை புரிஞ்சுக்கொள்ளப் பார்க்கலாம். மாறுதலை விரும்பறவங்களுக்கு இப்படி நம்முடைய/ மத்தவங்களோட பயத்தை ஒத்திசைவோட பார்க்கக்கத்துகிறது மிகவும் பயனுள்ளதா இருக்கும்! ஏன்னா அது நாம்/ மத்தவங்க நிலமையை எப்படி உணர்ந்து பார்க்கிறாங்கன்னு புரிஞ்சுக்க உதவியா இருக்கும்.

இந்த உணர்ந்து பார்க்கிறது என்கிறதுதான் முக்கியம். பயம் உண்மையை பொருத்தது இல்லை. நம் பார்வை எப்படி இருக்கு என்கிறதை மட்டுமே பொருத்தது. மாற்றத்தை நாம எப்படி பார்க்கிறோம்? மத்தவங்க எப்படி பார்க்கிறாங்க?

பயம் சொல்லும் சேதி: பயம் நம்மை பாதுகாப்பதற்காக இருக்கு. அது ஒரு எச்சரிக்கை: நமக்குப்பிடிச்சது எதுக்கோ ஒரு சின்ன ஆபத்து. சில சமயம் அது என்னன்னு நமக்குத்தெரியாது. அப்ப அது மனக்கலக்கமாயிடும். அல்லது ஒரு பொதுவான மன அழுத்தமாகவோ. இதெல்லாம் கொஞ்சம் பெரிய பிரச்சினைகள்.

பயத்தை தரது எதுன்னு நாம அடையாளம் காண முடிஞ்சாக்க அது ஒரு உள் தெளிவைத்தரும். ஒரு மாற்றும் நிகழும்போது பயத்துக்கு பல காரணிகள் கூட இருக்கலாம். பயத்தை கவனிச்சா அதெல்லாம் என்னன்னு புரியும். அதுக்கு முன் கூட்டியே சில தயாரிப்புகளை செஞ்சுக்க முடியும்.

உதாரணமா:

·         என்ன நடக்குமோன்னு புரியாததன் பயம். இந்த செய்தியை புரிஞ்சுக்கிட்டா அடுத்து என்ன நடக்கும்ன்னு இன்னும் கொஞ்சம் வாய்ப்புக்களை தீவிரமா யோசிக்கலாம்.

·          இந்தக்குழு சரியா வேலை செய்யாது.- செய்தியை சரியா கேட்டோம்ன்னா குழுவில இருக்கிறவங்களோட முதல்லியே பேசிக்கொண்டு ஒத்திசைவை ஏற்படுத்திக்கலாம்.

·         மக்கள் இதை சரியா எடுத்துக்க மாட்டாங்க. – செய்தி சொல்லறது, இன்னும் கொஞ்சம் கவனமா ஆதுரத்தோட அரவணைப்போட செய்தித்தொடர்பை திட்டமிடுப்பா என்கிறது.

அதனால பயத்தை மூடி மறைக்காம அது இருக்கு என்பதை உணர்ந்து கொள்ளணும். மாற்றத்தப்ப வரும் உணர்ச்சிதான் அதுன்னு புரிஞ்சு கொண்டு அதுக்கு செவி சாய்க்க உள்தெளிவு கிட்டும். உள் தெளிவு இருந்தா அடுத்த படிகளை இன்னும் தெளிவா உறுதியா எடுத்து வைக்கலாம்.

பயத்தில் இருந்தது செயலுக்கு

ஒரு விதமா பாத்தா பயம் என்கிறது நம்மோட மூளை “நிச்சயமாப்பா?” ந்னு கேட்கிற ஒரு வழி. பனிச்சறுக்கு சரிவின் மேலே விளிம்பில நிக்கிறவங்க கேட்டுக்கற மாதிரி. பனிச்சறுக்கு விளையாட்டுக்கு தயாரா நிக்கிறவங்களுக்கு முன்னே என்ன அனுபவமோ, அன்னைக்கு எப்படி உணர்கிறாங்களோ அதை பொருத்து கொஞ்சமாவோ அதிகமாவோ பயத்தை உணரலாம். ஆனா சறுக்க ஆரம்பிச்சாச்சுன்னா ஒரே த்ரில்தான்! அல்லது குப்பற விழுந்து மண்ணை – ம்ம்ம்? பனியை -கவ்வலாம். பயம் வரும் கணத்தில் முன்னே நிக்கிறது ஒரே கேள்விதான். நிச்சயமா இதை செய்யப்போறோமா? பல வருட அனுபவம் சொல்லிக்கொடுப்பது என்னன்னா மனசு முடிவு எடுத்துட்டாப்போதும், பயம் குறைஞ்சுடும்! என்ன செய்யப்போறோம்ன்னு தெளிவு இருந்துட்டா பயமே காணாம போயிடும்.

நினைவுல வெச்சுக்க வேண்டிய இன்னொரு விஷயம் என்னன்னா சில சமயம் – முக்கியமா ஆபத்தான காலம்ன்னா- நாம் மத்தவங்களை எப்படி நடந்துக்கறாங்கன்னு பார்க்கிறோம். பயம் என்கிறது தொத்து வியாதி மாதிரி. அது சிலருக்கு இருந்தா அப்படியே பக்கத்துல இருக்கறவங்களுக்கும் பரவிடும். அதனால் தலைவர்கள் முக்கியமா பயத்தை கண்டுபிடிச்சு அதை இருக்கு என்கிறதை உணர்ந்து அதுக்கு தகுந்தாப்போல செயல்லேயும் இறங்கணும், அப்பத்தான் கூட இருக்கறவங்களும் பயப்படாம இருப்பாங்க.

பயம் பயனுள்ளது; அது நம்மை செயலிழக்க விட வேண்டியதில்ல. ஆனா அதுக்கு செவி சாய்க்கணும். அது நமக்கு நல்ல நண்பனா இருக்க முடியும்; ஆனா அது மோசமான எஜமானன்! அதனால அது நமக்கு ஆலோசனை சொல்லட்டும்; அதை அதிகாரம் கொண்டதா ஆக்க வேண்டாம்!

 http://www.6seconds.org/2016/03/03/fear-change/

ஜோஷுவா ஃப்ரீட்மென் எழுதிய கட்டுரையை ஒட்டி எழுதப்பட்டது.