15. அவர்கள் இடத்தில நாம்!

15. அவர்கள் இடத்தில நாம….

சினிமா நடிகர்கள் இதை காசுக்காக எப்பவுமே செய்யறாங்க. வில்லனா இருக்கணுமா? ரைட்டு. தமாஷா பேசி சிரிப்பூட்டணுமா? ரைட்டு. நல்ல நடிகர் எப்பவும் கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரமாகவே ஆயிடுவார். அவருக்கான உணர்ச்சிகளை அனுபவிச்சு வெளிப்படுத்தி… ஒரே படத்தில ஒண்ணுக்கு மேல்பட்ட வித்தியாசமான பாத்திரங்கள் ஏத்து நடக்கிறதும் உண்டு. ஒரு பக்கம் சாதுவா பயந்த சுபாவத்தோடயும் இன்னொரு பக்கம் ரௌடி மாதிரியும் நடிப்பாங்க. ரெண்டுமே நம்பறா மாதிரியே இருக்கும்! நடிச்சு முடிச்ச பாத்திரத்தைப்பத்தி அவரை கேளுங்க. அவரை இன்னும் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சது என்பாங்க. உதாரணமா பாரதியாரா நடிச்சிருந்தா பாரதியாரை இன்னும் கொஞ்சம் புரியும்.

இது நடிகர்களுக்கு மட்டுமில்லே. நமக்கும் சரி வரும். இன்னொருத்தரை அனாவசியமா விமர்சனம் செய்யறதை விட்டுட்டு அவரோட இடத்தில நாம இருந்தா எப்படி இருக்கும்ன்னு கற்பனை செஞ்சாக்கூட போதும். கொஞ்சமாவது அவங்க மேல இரக்கம் வந்துடும்.

ஒரு மீட்டிங் நடக்குது. தன் பங்கை சரியா செய்யாத ஒரு நபரை போட்டு தாக்கு தாக்குன்னு தாக்கறோம். அவங்க அழுதுகொண்டே வெளியே போயிடறாங்க. இதென்னடா இதுக்கு இப்படி அழறான்னு யோசிக்கிறோம். கூட இருக்கற ஒத்தர் “என்னடா நீ பாட்டுக்கு இப்படி திட்டிட்டே? அவங்க சாதாரணமா நல்லா வேலை செய்யறவங்கதானே? நம்ம பாஸ் அவங்களுக்கு கூடுதலா வேலை கொடுத்து உசிர எடுக்கறார்; தெரியாதா?” என்கிறார். “அடடா! தெரியாம போச்சே!” என்கிறோம்.

இந்த ‘தெரியாம போச்சே!’ ந்னு சொன்னாலே காலம் கடந்தாச்சுன்னு அர்த்தம்! அட, சாதாரணமா நல்லா வேலை செய்யறவங்க சரியா செய்யலைன்னா ஏன்னு கொஞ்சம் யோசிச்சு இருக்கலாமில்ல? வேலை நடக்கலைன்னு தெரிஞ்ச உடனே போட்டுத்தாக்காம வேற விதமா கேள்வி கேட்டு இருந்தா ஏன் செய்ய முடியலைன்னு சரியான விளக்கம் வந்து இருக்குமே? நாமும் அதை அனுசரிச்சு போயிருக்கலாமே? நாம அவங்க இடத்தில இருந்தா என்ன செஞ்சிருப்போம்? ஏற்கெனெவே ஒத்துக்கொண்ட வேலையை விட முடியாது. பாஸ்கிட்ட கூடுதல் வேலையை செய்ய முடியாதுன்னு சொல்ல முடியாது. அவர் வேலை பளுன்னு ஒரு காரணத்தை ஒத்துக்கற மனுஷர் இல்லை. பாஸ் வேலைக்கு முக்கியத்துவம் அதிகம். அதுக்கு அப்புறம்தான் வழக்கமான வேலை. இதை முடிஞ்ச வரை செய்வோம். ஆக நாமும் இதையேத்தான் செஞ்சு இருப்போமோ? அஹா!

சமூக விழிப்புணர்வை பொருத்த வரை நான் இப்படி வித்தியாசமா செஞ்சிருப்பேன் என்கிறது விஷயம் இல்லை. அது வேற கோணம். அதை இங்கே பார்க்கலை. நீங்க வேற; அவர் வேற. கொடுத்த சூழல்ல அவர் எப்படி செய்வார்ன்னு ஊகிக்கிறதுதான் விஷயம்.

ராமன் ஒரு ப்ராஜக்ட் செய்யறார். அதுல சில பிரச்சினைகள். அதைப்பத்தி மீட்டிங் போட்டு கேள்வியா கேக்கறாங்க. அவர் எப்படி பதில் சொல்லுவார்?

அவர் இடத்தில நீங்க இருந்தா வேற விதமா சொல்லுவீங்களா இருக்கும். ஏன்னா உங்க செயல்கள் ராஜஸமானவை. நீங்க செஞ்சது ஏன் சரின்னு விவாதம் செய்வீங்க. ஆனா இப்ப அது விஷயமில்லை. ராமன் எப்படி இதை கையாளுவார்ன்னு ஊகிக்கணும். அதுக்கு ராமனைப்பத்தி தெரிஞ்சு இருக்கணும். அவர் முன்னே மீட்டிங்ல எப்படி பேசினார்; எப்படி விஷயங்களை கையாண்டார்?அவரோட எண்ணப்போக்கு எப்படி? அவரோட உணர்ச்சிகள், நம்பிக்கைகள் என்னென்ன? அவரோட இயல்பு என்ன? அவர் ஒண்டிக்கு ஒண்டி பேசறப்ப பேசற விதமென்ன? மீட்டிங்க்ல பேசற விதம் என்ன? பலர் தன்னை விமர்சனம் செய்யும் போது அதை எப்படி எடுத்துப்பார்? இதெல்லாம் மிக முக்கியமான தகவல்கள்!

மீட்டிங் நடக்கறப்பவே நீங்க இப்படி பதில் சொல்லுவார்ன்னு ஊகிச்சு சரி பார்த்துக்கலாம்.

ராமனோட நீங்க சகஜமா பேசற நிலையில் இருந்தா கேட்கப்படாத கேள்விகளையும் அவரை தனியா சந்திச்சு சரி பாத்துக்கலாம். இப்படி கிடைக்கற அனுபவம் நம்மை மத்தவங்க இடத்தில வெச்சுப்பாத்து தகுந்தபடி சரியான நடவடிக்கையை எடுக்க உதவும்.

உதாரணமா ஒத்தருக்கு ஒரு வேலையை தரப்போறோம்ன்னா அவர் எப்படி இதை கையாளுவார்ன்னு சரியா ஊகிக்கிறது நல்லதுதானே?

14. துல்லியத்துக்கு சோதனை.

14. துல்லியத்துக்கு சோதனை.

சமூக விழிப்புணர்வு நிறைய இருக்கறவங்க கூட சமயத்தில சொதப்பிடுவாங்க. காரணம் இது அவசர உலகம். ஓடிக்கிட்டே இருக்கோம், ஓடிக்கிட்டே இருக்கோம். நின்னு கொஞ்சம் பேச நேரமில்லை.

அல்லது சமயத்துல கொஞ்சம் சந்தேகமா இருக்கலாம். அனேகமா இப்படித்தான்னு பட்சி சொன்னாலும் நமக்கு சில சமபம் கொஞ்சம் உறுதிப்படுத்திக்க வேண்டி இருக்கு.

என்ன செய்யலாம்?

கேளுங்க.

கேளுங்க?

ஆமாம். கேளுங்க கொடுக்கப்படும்.

ஒரு விஷயம் தெரியாம இருக்கறதுலேந்து தெரிஞ்சு கொண்டோம் என்கிற நிலைக்கு போக ரொம்ப எளிசான வழி கேட்கிறது. இதுல என்ன ஈகோ பார்க்க வேண்டியிருக்கு? தெரியலை, கேட்கிறோம். யாரேனும் பதில் சொல்லுவாங்க. தெரிஞ்சுப்போம். அப்படி இல்லாம சந்தேகத்திலேயே வண்டியை ஓட்டிகிட்டு இருந்தா சரியா போகாது!

ஆஃபீஸுக்கு போகிறோம். கூட வர சுப்புணி இன்னைக்கு தலையை தொங்க போட்டுகிட்டு உம்ன்னு மூஞ்சியை வெச்சுகிட்டு வரான். ‘என்னப்பா எப்படி இருக்கே?’ ன்னு கேட்கிறோம். “உம் சௌக்கியம்; ன்னு பதில் வருது. இது உண்மையான பதிலா என்ன? இது வழக்கமான பதில். ஜுரம் அடிச்சுகிட்டு இருமிகிட்டு இருந்தாக்கூட எப்படி இருக்கீங்கன்னு யாரும் கேட்டா - கேட்கிறவர் டாக்டரா இல்லாத பட்சத்தில - இருமிகிட்டே “நல்லா இருக்கேன்!” ந்னு சொல்ல நாம பழகிட்டோம்.

சுப்புணி சௌக்கியம்ன்னு சொன்னாக்கூட அவன் சௌக்கியமா இல்லைன்னு தெரியறதே?

இப்ப நாம என்ன செய்யலாம்?

“கொஞ்சம் கவலையோட இருக்கே போலிருக்கே? என்ன பிரச்சினைன்னு எங்கிட்ட சொல்லலாமா?” நம்மோட ஊகம்; ஒரு நேரடி கேள்வி. அவ்ளோதான்.

அவர் நமக்கு எவ்வளவு தெரியணுமோ அவ்வளவு சொல்லுவார். விஷயம் தெரிய வேணாம்ன்னு நினைச்சா “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை”ம்பார். இல்லை கொஞ்சமா தெரியலாம்/ முழுக்க தெரியலாம்ன்னா அதுக்கு தகுந்தபடி பதில் வரும்.

எப்படி இருந்தாலும் நாம செஞ்சது ரைட்டு. அவருக்கு ஒரு உதவிக்கரம் நீட்டினோம். அது போதும்.

இன்னொரு வகை குறிப்புகளை நாம் உணர்ந்ததை உறுதி செஞ்சுக்க. “கண்ணை இடுக்கிண்டு பார்க்கிறதை பாத்தா மைக்ரேன் வந்துடுத்து போலிருக்கே? மாத்திரை வேணுமா?”

பதில் ஆமான்னும் இருக்கலாம். இல்லை “யோவ்! ஜன்னலுக்கு எதிரேந்து நகரு. உன் பின்னாலேந்து சூரிய வெளிச்சம் கண்ணை குத்துது” ந்னும் இருக்கலாம். எப்படி இருந்தாலும் நமக்கு உறுதியாயிடும்!

நாம பார்த்து ஊகிச்சதை இப்படி உறுதி செய்து கொள்ளக்கொள்ள நம்மோட சமூக விழிப்புணர்வு வளரும். 

13. கலாசார்…. பாரம்பரா!

13. கலாசார்…. பாரம்பரா!

புதுசா ஒரு நிறுவனத்தில வேலைக்கு சேருகிறோம். அங்கே இருக்கற நிலவரம் தெரியாது. சிலரோட சேர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டி இருக்கும். அப்படி செய்ய அவங்களை கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்க வேண்டியது அவசியம். ஏன்னா ஒவ்வொருத்தரோட நடத்தையும் அவங்கவங்க கலாசாரத்துக்கு ஏற்ப மாறுபடுது. சில கலாசாரத்திலே ரொம்பவே இன்பார்மலா ‘டேய் வாடா போடா’ ரீதியில் பேசலாம். சில கலாசாரத்திலே இப்படிப்பட்ட நடத்தை பெரும் அதிர்ச்சியா இருக்கும். அங்கே ‘சார்’ சேர்த்து அழைக்கறதுதான் சரியா இருக்கும். ஒருமை கூடாது.

என்ன செய்யறது?

கொஞ்ச நாளுக்கு நிலமை கொஞ்சமாவது பிடிபடும் வரைக்கும் அடக்கி வாசிக்கணும். வாயை முடிஞ்ச வரை மூடி வெச்சுக்கொண்டு காதையும் கண்ணையும் நிறைய பயன்படுத்தணும். நாம எதை விரும்பறோமோ அப்படி நடந்துக்கறது சரியில்லை. மத்தவங்க அவங்களோட நாம் எப்படி நடந்துக்கணும்ன்னு விரும்பறாங்களோ அதுவே சரி. என்னை பேர் சொல்லியே கூப்பிடலாம்; சார் ந்னு சொல்ல வேண்டியதில்லைன்னு அவங்ககிட்ட நாம சொல்லலாம்; ஆனா அவங்களும் அதே மாதிரி சொன்னால் ஒழிய நாம் அப்படி செய்யக்கூடாது.

இந்த கலாசாரம் நாட்டுக்கு நாடு வித்தியாசப்படுறது மட்டுமில்லே. நம்ம நாட்டிலே மாகாணத்துக்கு மாகாணம்; ஏரியாவுக்கு ஏரியா, ஜாதிக்கு ஜாதின்னு கூட வேறுபடும். இப்ப லேடஸ்டா தலைமுறைக்கு தலைமுறை கூட!

இதெல்லாம் போறாதுன்னு நிறுவனத்துக்கு நிறுவனம் கூட மாறுபடும். அது நிறுவனம் தர்மத்தை மதிக்குதா இல்லை ப்ராக்டிகலா இருக்கா, இல்லை தானே ஒரு தொழில் தர்மத்தை உருவாக்கி இருக்கா என்கிறதையும் பொருத்தது,

கடைக்குப்போனா பொருளோட விலைக்கு பேரம் பேசலாமா? இல்லை அப்படி பேசினா நம்மை பிச்சைக்காரனை பார்க்கிற மாதிரி பார்ப்பானா? மாறுபடும்.

ஒரு உதவி வேணும்ன்னு கேட்கிறோம். செய்யறேன்னு ஒத்தர் சொல்லறார். செய்வாரா மாட்டாரா? இல்லை செய்யறதுக்கு ஏதும் கைமாறு எதிர்பார்க்கிறாரா? மாறுபடும்.

ஒரு வேலைக்கு கூடவே இருந்து கவனிக்கிறோம். வேலை செய்யறவர் இதை உதவியா பார்ப்பாரா அல்லது நம்ம மேல நம்பிக்கை இல்லைன்னு நினைப்பாரா? மாறுபடும்.

மொத்தத்தில நிலமையை புரிஞ்சுக்க வரை வாயை மூடுங்க! கவனியுங்க!

12. மக்களை பராக்கு பாருங்க!

12. மக்களை பராக்கு பாருங்க!

சில சமயம் நமக்குத்தோணுமில்லையா? அப்ப்டீஈ சாய்வு நாற்காலில சாஞ்சுகொண்டு உலகத்தை வேடிக்கை பார்க்கலாம்ன்னு? ரைட்! அதேதான். இங்கே கொஞ்சம் பார்வையை குறுக்கிக்கொண்டு மனிதர்களை பாருங்க. வீதியை பார்க்கிற பால்கனி கிடைச்சா நல்லது! இல்லை ஏழைக்கு ஏத்த எள்ளுருண்டை கணக்கா லோக்கல் டீக்கடையே போதும்!

கவனிக்க ஆரம்பிக்கலாம். போகிற வருகிற மக்களோட மூட் எப்படி இருக்கு? அவங்க மத்தவங்களோட பழகறது எப்படி இருக்கு? மத்தவங்களோட பேசறாங்களா இல்லை செல்ஃபோன நோண்டிகிட்டு இருக்காங்களா? கடைன்னா என்ன வாங்கறாங்க? அவசரமாவா, இல்லை நிதானமா பாத்து பாத்து வாங்கறாங்களா?

பாதுகாப்பா தூரத்தில இருந்து கொண்டு உடல் மொழி, சொல்லில்லா குறிப்புகள் எல்லாத்தையும் பழக இது ஒரு சிறந்த களம்!

விலகி இருந்து பார்க்கிறதால நம்முடைய உணர்ச்சி அதுல கணக்கில வராது. யார் என்ன உணருகிறாங்க, என்ன செய்யப்போறாங்க, என்னென்ன சிக்னல்கள் பிறக்குது அவை எப்படி பெறப்படுதுன்னு பெரிய ஆராய்ச்சியே கூட நடத்தலாம். வழக்கமா இதெல்லாம் நம்ம பார்வையிலேயே சிக்காது. கடைக்குப்போனோமா, டீ வாங்கி அவசர அவசரமா குடிச்சோமா அடுத்து வேலையை பார்க்கபோலாம் என்கிற ரீதியில்தான் நாம் சாதாரணமா இயங்கறோம். சமூகத்தை பார்க்க புரிஞ்சுக்க இது ஒரு நல்ல வழி!

11. ஆர்ட் ஆஃப் லிவ்விங்…. ஹிஹி லிஸ்னிங்!

11. ஆர்ட் ஆஃப் லிவ்விங்…. ஹிஹி லிஸ்னிங்!

பசங்களுக்கு விளையாட்டுகள் எடுத்துக்கொண்டு இருந்த காலம் ஒண்ணு இருந்தது. சாதாரணமா ‘உஷ் சத்தம் போடாதே! ன்னுதானே சொல்லிக்கொண்டு இருப்போம்? ஆனா ஒரு விளையாட்டு எல்லாருக்கும் பிடிக்கும். ஏன்னா சத்தம் போடறதுதான் அந்த விளையாட்டுல முக்கியம். மூணு அணியா பிரிக்கணும். பூமில ரெண்டு கோடு போட்டு அவங்களை நடுவில ஒரு டீம், ரெண்டு பக்கமும் ஒவ்வொரு டீம்ன்னு நிறுத்தி வைக்கணும். ஒரு பக்க டீமுக்கு ஒரு வாக்கியத்தை சொல்லுவோம். மனசில வாங்கிக்கணும். நடுவில இருக்கிறவங்க சிக்னல் கிடைச்சதும் கத்த ஆரம்பிப்பாங்க. ரெண்டாவது சிக்னலுக்கு வாக்கியத்தை எந்த டீம்கிட்ட சொன்னோமோ அவங்க அதை திருப்பித்திருப்பி கத்தி சொல்லுவாங்க. மூணாவது டீம் அதை காது கொடுத்து கேட்டு என்ன சொல்றாங்கன்னு கண்டு பிடிக்கணும். சுமார் அரை நிமிஷம் டைம். அடுத்த சிக்னலுக்கு வாக்கியத்தை சொல்றவங்க நிறுத்தணும். அடுத்து நடுவில சத்தம் போடறவங்க நிறுத்தணும். அடுத்து மூணாவது டீம் எந்த வாக்கியம் சொல்லப்பட்டதுன்னு சொல்லணும். சான்ஸ் இருந்தா விளையாடிப்பாருங்க! ரொம்பவே சுவாரசியமானது.

இங்கே விஷயம் நமக்கு என்னன்னா காது கொடுத்து கேட்கிறது. அந்த ஃபோகஸ் வரலைன்னா என்ன சொல்றாங்கன்னு புரியாது. முக பாவம், உதட்டு அசைவு, உடல் மொழி எல்லாம் கணக்கில வரும்.

இப்ப இருக்கிற பெரிய மனிதர்கள் இதை விளையாடினா எப்படி இருக்கும்ன்னு கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன். வெற்றி சதவீதம் கொஞ்சமாகவே இருக்கும்ன்னு தோணுது. இந்த காது கொடுத்து கேட்கிற பழக்கமே இல்லாம போயிடுத்து. ஃபோகஸ் இருக்கணும். இது சும்மா பேச்சை கேட்கறதில்லே. டோன் எப்படி இருக்கு; வேகமா பேசறாங்களா மெதுவாவா; எவ்வளவு உரக்க பேசறாங்க …. இது எல்லாத்திலேயும் விஷயம் இருக்கு. சொல்லப்பட்டது என்ன? சொல்லாம விட்டது என்ன? உள்குத்து ஏதும் இருக்கா? மறை பொருள் ஏதும் இருக்கா? பேசற விஷயம் இந்த மத்ததோட பொருந்திப்போகிறதா? பல சமயம் இந்த வெற்று வார்த்தைகளைவிட மத்தத்து இன்னும் மதிப்புள்ளது. என்னதான் உணர்ச்சிகரமான வார்த்தைகளா இருந்தாலும் மத்ததோட ஒத்துப்போகலைன்னா பேசறவர் அதுல ஒரு ஈடு பாடு இல்லாம கடமைக்கு பேசிகிட்டு இருக்கார்ன்னு புரிஞ்சுக்கலாம்! கவனிக்க எவ்வளோ விஷயங்கள்! இதுல எவ்வளவு நாம் செய்யறோம்?

பயிற்சி என்ன? ஒத்தர் நம்மகிட்ட பேசினா மத்த எல்லா காரியத்தையும் நிறுத்திட்டு அவங்க சொல்லறதையும் கூட இருக்கிற உடல் மொழியையும் கவனிக்க ஆரம்பிக்கணும். ஃபோன்ல பேசறீங்கன்னா அதை மட்டும் செய்யுங்க. பேசிகிட்டே ஈமெய்லை நோண்டாதீங்க! பையன் ஏதாவது கேள்வி கேட்டா எல்லா வேலையையும் நிறுத்திட்டு கண்களை பார்த்து பதில் சொல்லுங்க. வீட்டில எல்லாருமா சாப்பிட உட்காரலாம். டிவியை நிறுத்திட்டு ஒவ்வொருத்தரும் பேசறதை மத்தவங்க கேளுங்க. யாரும் உங்களை சந்திக்க வந்தா முடிஞ்சா கதவை சாத்திட்டு கிட்ட உட்கார்ந்து அவங்க சொல்லறதை கேளுங்க. இப்படி சின்ன சின்ன விஷயங்களில கவனம் செலுத்த நிகழ்காலத்தில இருக்கவும் கத்துப்போம்; மத்தவங்க சொல்லறதுல இருக்கற விஷயத்தையும் சரியா புரிஞ்சுப்போம்.

10. சினிமா சினிமா சினிமா!

10. சினிமா சினிமா சினிமா!

திரைப்படங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பக்கத்தைத்தானே பிரதிபலிக்குது? அவை எதை ஃபோகஸ் செய்யுது என்கிறதெல்லாம் கொஞ்சம் மோசமா இருந்தாலும் சரியான பார்வை இருந்தா அதிலேந்தும் கொஞ்சம் பாடம் நாம் கத்துக்க முடியும். யார் எதை எப்படி கையாளுகிறாங்க, அதனுடைய விளைவு என்னன்னு பார்த்துடலாம். அதனால எப்படி நடந்துக்கலாம் எப்படி நடந்துக்கக்கூடாதுன்னும் கத்துக்கலாம். மஹா பாரதமும் ராமாயணமும் அதைத்தானே சொல்ல வருது? துரியோதனன் எப்படி இருந்தான் அவனுக்கு என்ன ஆச்சு? கர்ணன் எப்படி இருந்தான் அவனுக்கு என்ன ஆச்சு? ம்ம்ம்ம்… புரியுதில்ல?

சுமாரா 60 களில முன்னே பின்னே வந்த படங்கள் எதுவும் ஒரு படிப்பினை இல்லாம இருக்காது. அப்புறம்தான் வெறும் ‘ஜனரஞ்சகமான’ படங்கள்ன்னு வந்து இப்ப மோசமான முன்னுதாரண படங்களா வந்துகிட்டு இருக்கு. :-(

இருந்தாலும் இப்ப நிறைய நடிக நடிகையர்கள் திரையில் உணர்ச்சிகளை நல்லா காட்டறாங்க. இதை சரியா பார்த்தா உணர்ச்சிகள், உடல் மொழி பத்தி இன்னும் கொஞ்சம் கத்துக்கலாம். திரையில பார்க்கிற ஆசாமியா இருந்தா என்ன, நேரடியா பார்க்கிற ஆசாமியா இருந்தா என்ன? அவரோட உணர்ச்சிகளை சரியா புரிஞ்சுக்கறதே பாடம். நாம இந்த திரைக்கதையை பொருத்த வரை மூணாவது ஆசாமி. திரையில் நடக்கிறதுக்கு நமக்கு ஒரு தொடர்பும் இல்லை. அதனால நாம இதுல ‘இன்வால்வ்’ ஆக தேவையில்ல. அதனால எந்த ‘ரிஸ்க்’ உம் இல்லாம நாம மக்களை பார்த்து அவங்க உணர்ச்சிகளை புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்யலாம்.

பயிற்சியா ஒரு குடும்பக்கதையை அடிப்படையா கொண்ட ஒரு திரைப்படத்தை - பழைய படமானாலும் வாய்ப்பு அதிகம்- தேர்ந்தெடுத்துப்பாருங்க. பாத்திரங்களிடையே ஊடாடும் உணர்ச்சிகள், உறவுகள், சண்டை சச்சரவுகள்; அவர்களோட உடல் மொழி இதெல்லாம் கவனிச்சு அவங்க ஒவ்வொருத்தரும் எப்படி உணருகிறாங்க, எப்படி பிரச்சினைகளை கையாளுகிறாங்கன்னு பாருங்க. அந்த பாத்திரம் மேலும் மேலும் வளர்த்தெடுக்கிற போது தேவையானா ரீவைண்ட் பண்ணி முன்னே வந்த சீன்களில எந்த க்ளுவாவது கவனிக்கத்தவறிட்டோமோன்னு கவனியுங்க.

சரியானபடி கையாண்டா சினிமா பார்க்கிறது நல்ல பயிற்சியா அமைய முடியும்.

ஆனா சீரியல் அப்படி இல்ல. சினிமா மிஞ்சி மிஞ்சி போனா ரெண்டரை மணி நேரம். சீரியல் தினசரி அதே உணர்ச்சிகளை காட்டி காட்டி நம்மையும் அதே மாதிரி ஆக்கிடும் ஆபத்து இருக்கு! ‘உன்ன என்ன பண்ணறேன் பாருடி’ ந்னு தினசரி கேட்டுக்கேட்டு நாமும் அதையே மனசுக்குள்ள சொல்ல ஆரம்பிச்சுடுவோம். கவனம் இருக்கட்டும்!

9. வாழ்க்கை என்பது....

9. வாழ்க்கை என்பது பயணம் பத்தினது; இலக்கை பத்தினது இல்லைன்னு ஒரு சொலவடை கேள்விப்பட்டு இருக்கீங்களா? இல்லையா? சரி சரி, ரால்ஃப் எமெர்சன் ந்னு ஒரு ஆங்கில அறிஞர் அப்படிச்சொல்லி இருக்கார். “Life is a journey, not a destination.”

நா ரிஷிகேஷ் போறேன்னு சொல்லிட்டு ப்ளேன்/ ட்ரெய்ன்/கார் பிடிச்சு தூங்கிண்டே போய் அங்கே மண்ணை மிதிச்சுட்டு தூங்கிண்டே திரும்பிட்டா அது ரிஷிகேஷ் போனதா ஆகுமா? போற வழிகளில இருக்கறதை கவனிக்கணும். இயற்கை வளங்கள், மக்கள், அவங்களோட நடை உடை பாவனைகள், ஆன்மீக சூழல்…. இதை எல்லாம் கவனிக்காம இருக்கறதுக்கு பேசாம வீட்டிலேயே இருந்திருக்கலாமே?

இதே போலத்தான் நம் வாழ்க்கை சூழலிலும். வேலை செய்யற இடத்திலேயும். அடுத்த பேஷண்ட் யாருப்பா? ரைட். அடுத்த கஸ்டமர் யாருப்பா? ரைட். வேலையிலேயே குறியா இருப்போம். அவங்களைபத்தி வேற எதுவும் கவனிச்சோமா?

ஆஃபீஸ்ல நிர்வாகியா இருக்கீங்களா? திடீர்ன்னு ஒரு 15 நிமிஷ ப்ரேக் எடுத்துக்குங்க. ஆஃபீஸை ஒரு சுத்து சுத்தி வாங்க. யாரு என்ன செய்யறாங்க, என்ன பேசறாங்க? இது வரைக்கும் தெரியாத பல விஷயங்களும் தெரிய வரலாம். அடுத்த முறை வேற நேரத்தில போங்க. வாரம் இரண்டு முறையாவது இப்படி குறிப்பிட்ட நேரமா இல்லாம சுத்துங்க. இவன் வேலையை விட்டு போகப்போறான். இவன் வேலையே செய்யாம அரட்டை அடிச்சுகிட்டே இருக்கான். இவன் வம்பு தும்பு இல்லாம வேலை மட்டுமே செய்யறான்… இப்படி பல முக்கியமான தகவல்கள் கிடைக்கலாம். ஆஃபீஸ்ல பொதுவா மூட் எப்படி இருக்கு? குறை நிறைகள் என்ன? இவையும் தெரிய வரலாம். இப்படி முடிவுகளுக்குக்கூட அவசரப்பட்டு வர வேணாம். கண்களையும் காதையும் திறந்து வெச்சுகிட்டு கவனியுங்க; அது போதும்!